Święci wzorem wiary
Dążenie do osobistej świętości jest powołaniem wszystkich chrześcijan: „Bądźcie świętymi, tak jak święty jest wasz Ojciec niebieski". Cel tego dążenia realizuje się w Dobrej Nowinie Jezusa.
Błogosławieni i święci we własnym życiu urzeczywistniali to dążenie i dlatego Kościół czci ich imiona. „Na przestrzeni dziejów zesłał Bóg swojemu ludowi całą gromadę świadków - pisze papież Jan Paweł II - przez których jest on wśród nas obecny i do nas przemawia" (Konstytucja apostolska Divinus Perfectionis Magister). Pierwsi z nich to apostołowie i męczennicy, którzy swą krwią dali najwyższe świadectwo wiary i miłości; za nimi poszli ci, którzy zdecydowanie naśladowali czystość i ubóstwo Chrystusa i wreszcie ci, którzy w swym życiu w heroiczny sposób realizowali cnoty chrześcijańskie.
Wszyscy błogosławieni i święci w swoich czasach wzorowo wypełniali swe chrześcijańskie zobowiązania życiowe. Ich życie podlegało wymaganiom historii i dlatego było ono odpowiedzią na wyzwania danej epoki. Ich świętość stanowiła w ich czasach konkretny wyraz woli Bożej a życie jest istotnie cudem łaski i najpiękniejszym znakiem obecności Boga pośród nas.
Ponieważ koło historii toczy się dalej, również w przyszłości Kościołowi przybędą nowi błogosławieni i święci. Sobór Watykański II naucza, że wszyscy chrześcijanie powołani są do najwyższej świętości, choć dla wielu z nich z trudem udaje się urzeczywistniać świętość na miarę własnej epoki. Gdy słuchamy lub czytamy na temat życia świętych, mamy często wrażenie, że wiele cech charakteru regularnie powtarzających się w życiu świętych akcentuje jedynie sytuację społeczną panującą w danej epoce i w ten sposób fałszuje się ideał świętości chrześcijańskiej.
Pozycje bardzo podobne: